Παλιές και νέες ιστορίες

Παλιά ωραία χρόνια

Published on Thursday, 22 December 2016

 

Χριστούγεννα στο οινοχώρι γιορτές χρόνια πολλά.Η μυρουδιά απο τα κοντοσούβλια διάχυτη στον αέρα.Κατά το συνήθειο χρόνια πολλά απο σπίτι σε σπίτι κρασάκι λαχανοντολμάδες κ.λ  στο τελευταίο όλοι είχαν γίνει δαυλί επισκέπτες και εορτάζοντες .

Κάποιος θυμήθηκε οτι είχανε κάποιους συγγενείς στο Σκαμνό. Ευκαιρία να πάμε να τους επισκεφθούμε. Ξεκινήσανε λοιπόν μπροστά ο μπάρμπα Θανάσης ο παστέλας παίζοντας κλαρίνο απο κοντά οι υπόλοιποι κάνανε πέρα στην μακριά ράχη φωνάζοντας και τραγουδώντας.

Οι Σκληθεριώτες που δεν είχανε πάρει χαμπάρι ποιοί ήτανε ακούγανε κλαρίνα νταούλια φωνές π'ερα απ τον λόγγο λέγανε Παναγίαμ Παναγίαμ Ξεραμένοι  Ξωτκά Ξωτκά.

O σημερινός Ι Ναός της Αγ.Αικατερίνης

Published on Wednesday, 21 December 2016

 

Κατά το τέλος του δευτέρου ημίσεος της τελευταίας 10ετίας του19 αιώνα(1885) και ενώ το κοιμητήριο είχε μεταφερθεί από πολλών ηδη 10ετιών στο χώρο που περιέβαλε τον ενοριακό ναό, έγινε πλέον πιεστική η ανάγκη ανεγέρσεως νέου συγχρόνου ναού,που θα εξυπηρετούσε με τον δέοντα τρόπον τις θρησκευτικές ανάγκες των κατοίκων

. Η απόφαση των κατοίκων του χωριού για την ανέγερση ενός νέου ναού ευρυτέρου ήταν ομόφωνη.Από το συμφωνητικό που έχει περισωθεί έχουν αντληθεί μερικά στοιχεία.Παραθέτουμε μερικά ενδιαφέροντα.Οι κτίστες ήσαν Ηπειρώτες, επιδέξιοι τεχνίτες.Οι κάτοικοι πέραν της εις είδος (σιτάρι, πατάτες,φασόλια,τυρί) προσφοράς θα προσκόμιζαν τον ασβέστη και την απαιτούμενη ξυλεία ,τα κεραμίδια για τη σκεπή και προσωπική εργασία

.Έτσι οι πτωχοί προγονοίμας,την εποχή εκείνη,χωρίς πακέτα υποστήριξης,με τα πενιχρά οικονομικά και άλλα μέσα ζωής,αλλά με την  αφοσίωση και την  πίστη στα ιερά και τα όσια,με την ευψυχία και την εργατικότητα,που τους διέκρινε, κατόρθωσαν να ανεγείρουν, στο χώρο του παλαιού το νέο και σημερινό ιερό ναό της Πολιούχου του χωριούμας« Αγίας Αικατερίνης», το έτος 1897–1898, δηλ. περί το τέλος του 19ου αιώνα.Ο νέος ιερός ναός,είναι βασιλικού ρυθμού και για την εποχή της ιδρυσεώς του,με τον τρόπο που κτίστηκε και με τις διαστάσεις που έχει αποτελεί πραγματικόν άθλο.

Η κόγχη του ιερού έχει γίνει με πελεκητούς ισοδομικούς λίθους τους οποίους,Ηπειρώτες κτίστες μετέφεραν με τα ζώα τους απο τη θέση ,που έχει το τοπωνύμιο « ΤΑΜΠΟΥΡΙΑ». Τη στέγη της εστήριζαν δυο σειρές κιόνων σχήματος ορθογωνίου παραλληλογράμμου.

 H oροφή έργο ξυλουργού της εποχής,ήταν με επιμέλεια κατασκευασμένη και διακοσμημένη με ξύλινο διάκοσμο.Το δάπεδο της ήταν στρωμένο με πλάκες οπτής γης. Στο τέμπλο της έργον εντοπίου ξυλουργού ,ήταν αποτυπωμένη η ωραιότητα της απλοικότητας.Υπήρχε ζωγραφισμένος κλάδος αμπέλου με εύχυμους βότρεις και γραμμένα τα σχετικά ρήματα του κυρίου με ωραία κεφαλαία γραφή του φοιτητού της  Νομικής Σχολής Ι.Σ. Πολίτη. Υψώνετο δε υπεράνω του τέμπλου αυτού περικαλής ο Ευσταυρωμένος δεσπόζων του χώρου.

Η Αγία Τράπεζα είχε επίσης απλό ξύλινο περίβλημα. Παρά την Αγ.Τράπεζα υπήρχε λαξευμένος λίθος,σχήματος κολούρου κώνου,κάθισμα για τον ιερουργό. Στο δυτικό τοίχο του Ναού υπήρχε ξύλινη σκάλα,εντέχνως κατασκευασμένη,η οποία οδηγούσε σε ευρύχωρο γυναικονίτη,επιμελώς προσαρμοσμένον στο σύνολο του εκκλησιαστικού χώρου

 

Κείμενο απο το βιβλίο του Σ Πολίτη η Ιστορία του Οινοχωρίου

Χειμώνας στο χωριό

Published on Monday, 25 July 2016

Το καφενείο του Πουρνάρα γεμάτο. Η σόμπα στην γωνιά βγάζει ζεστασιά. Το ουζάκι με τα στραγάλια πάει και έρχεται. Συζητήσεις πολλές και διάφορες για τον καιρό, για το κυνήγι κατάστρωση σχεδίων με αρχηγό τον μπαρμπα Γιάννη τον Παστέλα πως θα πάνε να πιάσουν τον κναβ και πολλά άλλα. Στην γωνιά παίζουν ξερή ο μπαρμπα Χρήστος ο Χαμηλός και ο μπαρμπα Κώστας (Γιουργέλης). 'Επαθλο ένα λουκούμ αξίας μιας δραχμής.

Τελειώνει η παρτίδα με νικητή τον μπαρμπα Κώστα. Ο μπαρμπα Χρήστος νευριασμένος για την χασούρα πάει να πληρώσει. Τότε ο νικητής λέει ρε Πουρνάρα δραχμή το λουκούμ δραχμή το αλάτ, δώσε μου το δεύτερο. Έξαλλος ο Χαμηλός λέει. Άκου Κώστα λουκούμ έχασα, λουκούμ πληρώνω. 

www.000webhost.com